Tydzień w Bieszczadach:) - ciąg dalszy;)

Następnego dnia po wypadzie na Smerek ledwo mogłam zejść na śniadanie, nie wspominając o zdobywaniu kolejnych szczytów:) Postanowiliśmy jednak nie siedzieć w pokoju tylko wybrać się na spacer jakąś mało męczącą trasą. Gdy rozchodziłam nóżki potrafiłam chodzić nieco płynniej niż robot więc było dobrze. Postanowiliśmy pójść do Cisnej. Akurat kończyła nam się woda więc przy okazji zrobilibyśmy zakupy i do karczmy wrócilibyśmy autobusem. Jak zostało postanowione tak też zrobione. Przestudiowaliśmy mapę, oprócz drogi głównej była również taka boczna, można ją nazwać wiejską. 

Dzień był pochmurny i od rana była duża mgła, jednak mimo to spacer był bardzo przyjemny. Na początku wędrówki spotkaliśmy psiaka - taki rudawy kundelek. Nazwałam go "Mucha" gdyż pojawił się tak nagle jak piesek Ani, bohaterki bajki o Anastazji;) No więc Mucha towarzyszył nam do samiutkiego końca. Wędrowaliśmy drogą o dziwo odśnieżoną, mimo, że prowadziła nas, jak alejka w parku, między drzewami. Wiła się to prosto, to pod górę, to w prawo lub lewo. Co jakiś czas prowadząc nas nad strumykami. Prawdopodobnie leśnicy jeżdżą nią przez las i dlatego była tak dobrze odśnieżona. Momentami czułam się jak w jakimś tunelu. Nie pamiętam dokładnie ile czasu nam zajęło dotarcie do Cisnej, ale kilka ładnych godzin, zwłaszcza, że tempo nie było specjalnie szybkie:) Na miejscu szybkie zakupy i powrót autobusem, jak to było zaplanowane. Mucha musiał niestety wracać piechotą i ciężko było mi go zostawić. Bałam się też, czy aby na pewno będzie potrafił wrócić sam do domu. Na szczęście jak się później okazało moje obawy były bezpodstawne.

Kolejny dzień zapowiedział się niezbyt przyjemnie. Silny wiatr i padający śnieg to nie był miły początek. Śniadanie dało dużo energii więc mimo aury zdecydowaliśmy ruszyć się z pokoju. Wędrówka po szlakach była niemożliwa. Ponieważ w Cisnej nie zdążyliśmy odwiedzić poczty dlatego tym razem wybraliśmy się w przeciwnym kierunku, a mianowicie do Wetliny. 

Nie było żadnej bocznej drogi dlatego szliśmy szosą. Przystanki autobusowe okazały się tego dnia zbawienne, można było w nich schronić się przed wiatrem, odpocząć i ogrzać herbatką. Szliśmy 3 może do 4 godzin. Przekroczyliśmy rzekę "Wetlinka" i jeszcze kawałek dzielił nas od tamtejszego oddziału poczty. Na miejscu byliśmy o 12.20. Może ta informacja nie byłaby warta uwagi, gdyby nie fakt, że o 12.30 poczta zostaje zamknięta. Aby było ciekawiej ogólnie jest czynna tylko przez godzinę - od 11.30. Mieliśmy dużo szczęścia, że udało nam się zdążyć przed zamknięciem i w ogóle z wyrobieniem w odpowiedniej godzinie:D Po kompleksowych zakupach (widokówki, koperty i znaczki) wróciliśmy do karczmy tradycyjnie autobusem. Powrót do cieplutkiego pokoiku po tej eskapadzie był niesamowitą ulgą dla mych policzków;) Po obiadku wypełniliśmy pocztówki i odpoczywając rozmyślaliśmy o następnym dniu. 

Długo nam to czasu nie zajęło bo przecież należało wysłać widokówki więc znów czekała nas podróż do Cisnej. W sobotę wszystkie poczty są nieczynne, ale skrzynki pocztowe są dostępne 24/h;) Znów spotkaliśmy Muchę i od razu humor poprawił mi się jeszcze bardziej;D Pogoda była o wiele ładniejsza i zdjęcia również ładniutkie wyszły:)

Prawda, że widoczki wspaniałe?:) Gdy wróciliśmy do pokoju na parapecie usadowił się piękny kot, który dostał imię "Ryś". Wzięło się to stąd, iż Tomek pierwszy go zobaczył i mówił abym się nie ruszała bo ryś jest na parapecie i zachowywał się tak jakby naprawdę był tam prawdziwy ryś więc ja się dałam nabrać. No i nasz kocurek został Rysiem;) 

Niedziela - ostatni dzień pobytu. Chcieliśmy zdobyć jeszcze jeden szczyt, tak na miłe zakończenie. Wybraliśmy Fereczatą. 

Na tym dużym zdjęciu widać przysypaną drogę. Musieliśmy ją pokonać oraz inne odcinki całkowicie zasypane. Przedzieraliśmy się przez te zaspy po czym weszliśmy w las gdzie drzewa troszkę osłaniały szlak przed wiatrem, który nawiewał śnieg. Były też ślady więc ktoś już przed nami tamtędy chodził. Nasza wyprawa skończyła się jednak w połowie trasy. Nieoczekiwanie urwała się droga. Tabliczka informowała o robotach drogowych, a taśma zagradzała dalszą drogę. Nie pozostawało nam nic innego jak wrócić. Jednak do karczmy szliśmy boczną drogą, która w pewnym momencie łączyła się z tą prowadzącą do Cisnej.

Tamten tydzień bardzo szybko zleciał, ale na długo zostanie w pamięci. Było cudownie:) A tu czekaliśmy w poniedziałek na autobus, który miał nas zabrać do domu:D

Pozdrawiam Was tym razem słonecznie aby rozproszyć te ponure chmury nad nami:) i życzę wszystkiego dobrego:)

Tydzień w Bieszczadach:)

Jak obiecałam wcześniej ten post będzie długi i w zdjęcia bogaty także proszę uzbroić się w cierpliwość;) Mój tydzień w Bieszczadach rozpoczął się 19go marca aby móc spokojnie wrócić na święta do domu. Razem z moim Tomkiem spędziliśmy piękne, męczące i bardzo radosne chwile we wsi Przysłup. Wynajęliśmy sobie pokoik w Karczmie Brzeziniak:

Mieszkało się bardzo fajnie. Pokój przestronny, obsługa bardzo sympatyczna, a tylko do zapachu wody trzeba było się przyzwyczaić. Jeśli chodzi o jedzonko to mają tam bardzo smaczne dania. Szczególnie polecam pstrąga z sosem czosnkowym - przepyszny:) Pierwszy dzień spędziliśmy na rozpakowaniu rzeczy i odpoczynku po podróży. Szczególnie dla mnie była męcząca, przy mojej chorobie lokomocyjnej kilkugodzinna droga pokonana autobusami zdecydowanie mi nie służyła. Za to na następny dzień to się działo:)

Widzicie tą wielką górę za karczmą? Tu macie jej zbliżenie. To Smerek - nasz cel na ten dzień. Ponieważ Przysłup znajduje się w takiej okolicy, a nie innej to żeby wyruszyć czerwonym szlakiem najpierw należało do niego dotrzeć. Zmotoryzowanym byłoby łatwiej, a nam zostały nóżki. Do szlaku szliśmy godzinkę, potem się zaczęło. Najpierw przez mostek, elegancko bez zbędnego wysiłku. Później pod górę i pod górę i ciągle pod górę:D Smerek to najwyższy szczyt z tej części Bieszczadów więc to nie dziwota, że byliśmy padnięci już w połowie drogi. Gdy zobaczyłam deszczochron w którym mogłam odpocząć ucieszyłam się ogromnie. Wiatr się spisał i odśnieżył nam jedną ławeczkę:)  Ciepła herbata w termosie, kanapka i batonik, niczego więcej mi nie trzeba było. Dalsza droga wcale nie była prostsza, choć pod szczyt mniej stroma. Przebrnęliśmy przez las kilkakrotnie gubiąc drogę. Tym razem jednak (w porównaniu do zeszłego roku) mieliśmy więcej czasu i mogliśmy spokojnie odnajdywać znaki szlaku. Najbardziej mordercza była wspinaczka już na sam czubek. Niehamowany drzewami wiatr dawał ostro do wiwatu i gdyby nie kaptury to pewnie urwałoby nam głowy. Nic jednak nie mogło przeszkodzić nam w zdobyciu tego szczytu. Można powiedzieć, że to była sprawa honoru:) 

Ja i Tomek kontra Smerek. Nie lada potyczka, którą udało się wygrać:) Góra ma 1222m n.p.m. Gdy stanęłam na szczycie, z bólu, radości i tych pięknych widoków, miałam ochotę płakać i śmiać się, jednocześnie będąc tak szczęśliwą, że nawet nie jestem wstanie tego opisać. Sople widoczne na krzyżu mają około 10-15cm i są poziome. Daje to wyobrażenie jak tam mocno wieje. Nawet na trawach wystających spod śniegu są poziome:) Następne zdjęcia to już droga w dół.

Wracaliśmy utorowaną przez siebie ścieżką. Nie mogłam się powstrzymać i zostawiłam pamiątkę w postaci bieszczadzkiego aniołka:) Śniegu było po pas. Całą drogę na górę musieliśmy się przedzierać przez zaspy śniegu. Gdy się zapadliśmy trzeba było wychodzić na czworaka bo inaczej się nie dało. Nie mieliśmy rakiet śnieżnych, ale za to stuptuty spisały się na medal:) Podczas powrotu do karczmy nóg praktycznie nie kontrolowałam. Tomek mówił, że miał tak samo. One jakoś same nas niosły słuchając nie wiadomo jakich mocy. Miłym akcentem było zachodzące słoneczko, którego promienie udało mi się uwiecznić na zdjęciu:) Odgłos rzeki, którą się przekraczało na początku uzmysławiał nam, że jesteśmy już blisko szosy. Jeszcze tylko kawałeczek i będziemy na równej asfaltowej drodze, bez potykania się i zapadania w śniegu. Jednocześnie oznaczało to ponad godzinkę marszu do karczmy. Postanowiliśmy w międzyczasie złapać stopa. Samochodem dotarliśmy w 5 minut. W pokoju zaczęliśmy się śmiać i gratulować sobie wyprawy próbując odpocząć na wygodnym łóżku:) W zimowych warunkach pokonaliśmy tą trasę w nieco ponad dwa razy dłuższym czasie niż podają tabliczki informacyjne przy wejściu na szlak. Łącznie zajęło nam to około 8 godzin wędrówki pod górę i w śniegu po pas:) 

Kolejne dni opowiem w następnym poście bo ten wyszedł dłuższy niż się spodziewałam:D Tymczasem pozdrawiam Was serdecznie życząc wszystkiego dobrego:)

Sal sosnowy - odsłona III

Przybyłych krzyżyków malutko i nie ma co się rozpisywać. Mój lasek ciągle w zalążku:

Pościk króciutki, ale za to następny będzie nieco dłuższy i bardziej w zdjęcia bogaty;) Pomału zbliżam się też do końca mojej różanej okładki więc trzymajcie kciuki:)

Radosnych Świąt Wielkiej Nocy:)

Z okazji świąt Wielkanocnych życzę Wam, moi drodzy 

by przebiegły w radosnej, rodzinnej atmosferze. 

Niech Zmartwychwstały Chrystus obdarza was 

oraz waszych bliskich wszelkimi łaskami na cały rok,

śmigus-dyngus niech będzie mokry, 

niezależnie czy od śniegu czy od wody;)

Sal sosnowy - odsłona II

Oj mizerne u mnie postępy ale niestety jeszcze przez jakiś czas tak będzie. Pierwszym krzaczkiem jednak mogę się już pochwalić:)

Wiecie co się stało? Okazało się, że kanwa, którą sobie przygotowałam na początku stała się zbyt krótka. Zabrakło mi 10 cm i naprawdę nie wiem jak to się stało, że nie zauważyłam tego podczas mierzenia. Gdy przyszło mi zrobić linię siatki wtedy wyszło szydło z worka i trzeba było zamawiać nową kanwę. Zamówiłam dla odmiany nie Aidę 14ct ale 20ct i powiem Wam, że jestem z niej bardzo zadowolona:) Kolor się nie zmienił gdyż ecru pasuje mi do zielonej Ariadny i mam nadzieję, że zdanie mi się nie zmieni w połowie wzoru:D W moim przypadku postępy w tym temacie nie będą piorunujące przez najbliższy czas. Mam na głowie przygotowania do wyjazdu w Bieszczady i pracę, a najważniejsze to projekt okładkowy. Jeszcze troszkę mi zostało do zrobienia także każdą wolną chwilę mu poświęcam. Sal sosnowy trwa do końca roku więc w następnych miesiącach spokojnie dogonię współuczestniczki tego przedsięwzięcia:) Tymczasem uciekam pozdrawiając Was serdecznie i życząc wszystkiego dobrego:)

Tusalowy marzec

Za wiele w mym słoiczku nie przybyło, ale i tak go Wam pokażę:)

Za wiele nie będę się rozpisywać bo nawet nie ma za bardzo o czym więc będę kończyć:P Przesyłam zatem serdeczne pozdrowienia:)

Wielkanocne kurczaki

Chciałam w tym roku zrobić coś co kojarzyłoby się ze zbliżającymi świętami wielkanocnymi. Na haftowane ozdoby nie znalazłabym czasu gdyż mam teraz inne dość pracochłonne projekty. Za to ostatnio natrafiłam na świetne kurczaki u Promyka. Po nitce do kłębka dotarłam do szablonu, który można sobie bezpłatnie ściągnąć z pewnego bloga, a dokładnie jest do pobrania o tu: Klik.

Ja postanowiłam zrobić je w jednym kolorze, który najbardziej mi pasował. Zdjęcia tego nie oddają ale to piękny, słoneczny, żółty kolor. Może jak jutro uda mi się zrobić lepsze ujęcia to dodam ale nie obiecuje. Moje wielkanocne kurczaki powstały w dwie noce. Przez dzień nie miałabym na nie czasu, a tak jednego wieczoru powstały elementy do zszycia, a drugiego gotowe już kurczaczki. Oryginalnie powinny mieć jeszcze nóżki ale nie mam sprzętu do wygięcia drutu. Tymi dużymi kombinerkami nie potrafiłam odpowiednio manewrować więc na razie kurki będę grzecznie siedzieć:) Ich zszycie w moim wykonaniu to nie mistrzostwo świata ale starałam się jak mogłam. Skrzydełka troszkę za blisko oczów ale to dlatego, że przyszyłam je na początku zamiast tak jak radzi instrukcja na końcu i troszkę źle wymierzyłam.

Edycja z 11.03.2013r.: Zrobiłam kilka zdjęć przy dziennym świetle.

Wyglądają nieco lepiej choć i tak nie jestem do końca zadowolona bo ten telefon potrafi z zielonego koloru filcu zrobić kolor morski i musiałam szybko kliknąć aby te kolory były wiarygodne. Zastanawiam się czy nie poświęcić jeszcze kilka wieczorów i więcej kurczaków nie zrobić, kilka już jest adoptowanych i dla mnie mało zostanie. Tymczasem przesyłam dla Was serdeczne pozdrowienia życząc wszystkiego dobrego;)

Sal Sosnowy - początek

Dziś jest szczęśliwy dzień z kilku powodów. Po pierwsze wyleczyłam oskrzela (jest jeszcze kaszel ale tak maleńki, że można uznać iż go nie ma). Po drugie mamy 1. marzec czyli początek Sosnowego Salu, na który się ostatnio zapisałam:) Zabawę, polegająca na wspólnym wyszywaniu pewnego wzoru zorganizowała Agnieszka. Wybrany wzór to "La pineta di classe" autorstwa Renato Parolin. Na początek przygotowania do wyszywania w tym zakresie: 

Jest kanwa oraz pierwsze motki milinki, których dokupię w późniejszym terminie;) Pierwsze postawione krzyżyki już niedługo, a tymczasem uciekam. Trzymajcie się zdrowo:)

Wiklinowe cuda

Nadszedł czas gdy zajęcia z wikliny chylą się ku końcowi. Ostatnio opuściłam kilka zajęć ze względu na oskrzela, ale nawet gdybym była zdrowa to i tak nic bym nie plotła bo palec mi na to nie pozwoli przypominając o sobie bólem. Smutno mi na duszy gdyż na następnych spotkaniach również nie będę. Pozostaje mi tylko oglądać zdjęcia jakie mama zrobiła ostatnio.

Zdjęcia prezentują prace jakie pan Leszek tworzy razem z osobami zarejestrowanymi w UP szkoląc ich przy okazji. W ten sposób mają oni szansę na założenie własnej działalności, a kosze, koszyki i inne plecionki będą zamieszczać w założonym do tego celu sklepie internetowym. Mam nadzieję, że nic nie pomieszałam bo te informacje ktoś mi mówił już jakiś czas temu. No nic, cieszę się, że po tej przygodzie zostaną mi choć piękne pamiątki w domu. Tymczasem pozdrawiam Was serdecznie i życzę wszystkiego dobrego:)

Różana okładka - odsłona druga

Zima wokoło, a u mnie ostatnio znów różyczki na tapecie. Od ostatniego czasu sporo przybyło i na ten moment okładka prezentuje się tak:

Zewnętrzna strona już jest wyhaftowana, jeszcze środek i troszkę złota między czernią. Nie wiem czy widać różnicę odcieni ale zaczęty środek jest ciut jaśniejszy. Aparatu nie udało się na razie naprawić więc ciągle zostaje mi telefon, ale myślę, że nie jest aż tak źle;) Na dziś byłoby tyle. Tymczasem tradycyjnym zwyczajem pozdrawiam wszystkich serdecznie życząc wszystkiego dobrego na każdy dzień:)